Gebedsverhoring

Sommigen weten het al, sommigen niet, vandaar toch maar dit artikel om de blijdschap en zegeningen van God te delen! Niet iedereen weet alles van de laatste ontwikkelingen, maar hebben wel (langer of korter geleden) meegeleefd met en gezorgd voor William.

Maandag 20 oktober 2008 heeft de orthopedisch chirurg, n.a.v. de foto die die dag van William’s rug is gemaakt, verklaard dat William niet hoeft geopereerd te worden en voorlopig niet terug hoeft te komen voor controle! (pas over een jaar!) Als de conditie van zijn ruggenwervels dan zo blijft als nu, (goed dus) is er geen reden (meer) om hem te opereren!!

Dit is een voor ons een onverwachte uitslag, een eerste verhoring op alle gebeden en is reden voor grote opluchting en blijdschap!

Achtergrond

Voor degenen die willen weten wat de achtergrond van dit gebeuren is:

t.g.v. zuurstoftekort bij de (tevroeg)geboorte van Willam heeft hij hersenbeschadiging opgelopen met velerlei gevolgen, waaronder een ‘spastische verlamming’. Deze verlamming brengt o.a. met zich mee dat zijn rugspieren niet sterk genoeg zijn om zijn lijf rechtop te houden. De artsen voorspelden al op zijn 4^e jaar dat er rond z’n puberteit/groeispurt een rugoperatie zou moeten plaatsvinden omdat t.g.v. deze slapte en daardoor bijna voortdurend voorovergebogen houding, zijn rug krom zou gaan groeien , met alle negatieve gevolgen van dien.

Operatie nodig

Rond z’n 10^e jaar werden de controles van zijn rug frequenter, rond z’n 11^e jaar gaven de revalidatiearts en de orthopedisch chirurg (die die operatie uit zou voeren) aan dat hij nu wel op de wachtlijst voor die operatie geplaatst moest worden, ‘want het kan nu heel snel gaan’. (d.w.z. aan de bovenkant-voorkant van zijn rug inzakken van de wervels, waardoor vergroeiing in voorovergebogen houding). William werd ook meer vermoeid en kreeg meer pijn in zijn rug, zodat hij regelmatig pijnstillers nodig had. D.m.v. deze operatie, waarbij 2 stalen buizen van nek tot stuit vast worden gezet aan de wervels, wordt er gezorgd voor een rechte vergroeiing van de rug, met als voordeel vermindering van pijn en vermoeidheid en rechte houding. Nadeel: zeer beperkte bewegingsmogelijkheden voor iemand die rolstoelgebonden is. De operatie zelf en de revalidatieperiode zou ook heel ingrijpend zijn zowel lichamelijk als emotioneel voor iemand als William

Uitstel

De rugoperatie zou al in het voorjaar van 2008 plaatsgevonden hebben, maar hij moest eerst een andere operatie ondergaan (aan zijn speekselklieren), die door lange wachtlijst en ziekte arts, pas plaatsvond in voorjaar 2008. Daarna wilden we William een rustperiode geven; de rugoperatie verschoof daardoor naar september 2008.

Gebed

In die tussentijd begonnen mensen uit de baptisten gemeente Veenendaal voor William te bidden en gaven duidelijk aan dat ze overtuigd waren van het feit dat ze voor hem moesten bidden. Wij, als ouders, kregen ook steeds meer de overtuiging dat God door gebed wonderen kan doen bij William. Dit gebed hebben we gedeeld met anderen, is gebleven, vaak alleen, soms met een groepje mensen, thuis en op het gemeenteweekend 2008.

Nieuwe uitslag

Intussen was met de arts de afspraak gemaakt: we stellen de operatie zo lang mogelijk uit, maar als het op basis van de regelmatig terugkerende controle-foto’s duidelijk is dat het echt tijd wordt om in te grijpen, dan moet het maar gebeuren. In april 2008 gaf de arts al aan dat de kromming niet toegenomen was in zittende houding. De foto van maandag j.l. was daarom ook weer een spannende gebeurtenis. Voor het eerst werd er een liggende foto gemaakt. De reactie van de chirurg: ‘ik zie hier een rug van een normaal gezond kind. Geen enkele aanwijzing van inzakken van de bovenste ruggenwervels. Letterlijk zei hij: “dan zijn z’n rugspieren toch sterker dan we altijd hadden aangenomen’. En wat denk je? De bidders , inclusief papa en mama, baden voortdurend met de woorden: “God, wilt u de rugspieren van William sterk maken”!

God is goed!

Situatie nu

William blijft nog wel een kromme zithouding hebben als hij moe is, zijn spieren zijn nog niet zo sterk dat hij zelf lang rechtop kan zitten in zijn rolstoel, maar met gemiddeld een uur per dag rusten heeft hij vanaf september 2008 geen pijn meer aangegeven (en dus ook geen pijnstillers meer nodig gehad)!!!! We blijven volharden in onze gebeden om nog meer spierkracht en zegening op de fysiotherapie die hij 2 keer per week krijgt.

Geen plotselinge genezing dus bij William, maar wel is er een proces gaande waarin we zien, hopen en bidden dat het telkens beter mag gaan.